Το Ορφανοτροφείο Émile Louis, που ανεγέρθηκε το 1906, έχει γνωρίσει μια ταραχώδη ιστορία από την κατασκευή του. Αρχικά προοριζόταν να φιλοξενεί ορφανά, αλλά σύντομα αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, οι οποίες επιδεινώθηκαν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, το ορφανοτροφείο και ο ιδιοκτήτης του συσσώρευσαν σημαντικά χρέη.
Το 1939, με την έναρξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, το ορφανοτροφείο εγκαταλείφθηκε και καταλήφθηκε από τους Γερμανούς για να χρησιμοποιηθεί ως στρατόπεδο κράτησης. Μετά τον πόλεμο, πέρασε στην ευθύνη της εθνικής εκπαίδευσης, μετατρέποντας σε κέντρο εκπαίδευσης μελλοντικών καθηγητών γυμναστικής. Ωστόσο, το 1947 εγκαταλείφθηκε ξανά.
Το 1952, του δόθηκε νέα χρήση στο πλαίσιο ενός συνόλου Πανεπιστημιακών Νοσοκομειακών Κέντρων (ΠΝΚ). Λειτούργησε κυρίως ως γηροκομείο, φιλοξενώντας επίσης άτομα σε ανάρρωση. Ωστόσο, τα έξοδα συντήρησης και θέρμανσης έγιναν απαγορευτικά, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί το 1992.
Από τότε, το κάστρο παραμένει εγκαταλελειμμένο και η κατάσταση φθοράς του έχει επιδεινωθεί σημαντικά. Παρ’ όλα αυτά, ο χώρος βρίσκεται πλέον υπό επιτήρηση και έχει κηρυχθεί επικίνδυνος, καθιστώντας κάθε επίσκεψη επικίνδυνη και παράνομη.
