Το Μεγάλο Ξενοδοχείο του Markstein, που έγινε στα μεταπολεμικά χρόνια (1914-1948) ο πρώτος χειμερινός σταθμός των Βοσγίων, έχει μια συναρπαστική ιστορία. Χάρη στην πρωτοβουλία του κυρίου Adolphe Schlumberger, ενός βιομήχανου από το Guebwiller, αυτό το φιλόδοξο σχέδιο πήρε σάρκα και οστά.
Η ιδέα ήταν να χτιστεί ένα ξενοδοχείο υψηλής κλάσης, το περίφημο Μεγάλο Ξενοδοχείο, καθώς και ένα δεύτερο κατάλυμα, το Ξενοδοχείο Belle-Vue, με σκοπό να προσελκύσουν μια εκλεκτή πελατεία και να ανταγωνιστούν τα παλάτια παγκόσμιας φήμης όπως αυτά του Chamonix και του St-Moritz στην Ελβετία.
Η κατασκευή αυτών των ξενοδοχείων ήταν ένα τεράστιο έργο, που πραγματοποιήθηκε με τσάπα και φτυάρι, σε μια περίοδο από το 1927 έως το 1930. Αυτά τα καταλύματα έγιναν εμβληματικά σημεία της περιοχής, προσφέροντας πολυτέλεια και άνεση στους επισκέπτες που αναζητούσαν απόδραση στα υπέροχα ορεινά τοπία των Βοσγίων.
Η ταραχώδης ιστορία του Μεγάλου Ξενοδοχείου του Markstein συνεχίζεται με την εξαγορά του από το Ταμείο Συντάξεων Αλσατίας-Λωρραίνης, που το εκμεταλλεύτηκε κατά διαστήματα. Αργότερα, το ξενοδοχείο καταλήφθηκε από τον γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος των εχθροπραξιών, το Ταμείο Συντάξεων Αλσατίας-Λωρραίνης συγχωνεύτηκε με τη SNCF, και η λειτουργία του ξενοδοχείου μετατράπηκε σε κατασκήνωση μαθητευομένων, αλλά αυτή η προσπάθεια δεν απέδωσε, και το ξενοδοχείο εγκαταλείφθηκε ξανά.
Το 1950, δημιουργήθηκε ένα καταφύγιο που ονομάστηκε ABRI στους χώρους του ξενοδοχείου για να μπορούν οι τουρίστες να τρέφονται. Ωστόσο, αυτή η εκμετάλλευση δεν απέδωσε κέρδη, και το ABRI έκλεισε για πολλά χρόνια. Περίπου το 1960, ο Σύλλογος Τουρισμού και Εργασίας, υπό την αιγίδα της CGT, αγόρασε το Μεγάλο Ξενοδοχείο με σκοπό να δημιουργήσει ένα Λαϊκό Κέντρο Διακοπών. Παρά την αύξηση της χωρητικότητας σε 300 κρεβάτια, οι παλαιωμένες εγκαταστάσεις δυσκόλευαν τη λειτουργία του Κέντρου, που τελικά παρακμάζει.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο σύλλογος ίδρυσε μια Αστική Εταιρεία Ακινήτων (SCI) με τη συνεργασία πολλών Επιχειρησιακών Επιτροπών, μερικές από τις οποίες ήταν εθνικής εμβέλειας, όπως η Air France. Ένα φιλόδοξο σχέδιο εκσυγχρονισμού τέθηκε σε εφαρμογή, που περιλάμβανε την κατασκευή κλειστού κολυμβητηρίου. Στόχος της SCI ήταν να μετατρέψει το Μεγάλο Ξενοδοχείο σε ένα κέντρο που να βρίσκεται ανάμεσα σε ξενοδοχείο και χωριό διακοπών, προσφέροντας 375 κρεβάτια, δωμάτια με όλες τις ανέσεις, εστιατόριο, μπαρ, καθώς και αίθουσες ψυχαγωγίας, συνεδριάσεων και χαλάρωσης, επιπλέον σχολή σκι αντοχής.
Μετά τα εγκαίνια του τον Μάιο του 1972, το Χωριό Διακοπών LES CRETES γνώρισε μια ευημερούσα δεκαετία, με μια νεανική και δυναμική ομάδα και μια περιφερειακή διεύθυνση που ενέταξε το χωριό σε ένα οικολογικό και κοινωνικό πλαίσιο. Μεταξύ 1973 και 1985, το ξενοδοχείο φιλοξένησε κάθε χρόνο μεταξύ 800 και 1000 νέους και συνταξιούχους, αλλά δυστυχώς η λειτουργία ήταν ζημιογόνα.
Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν σε αυτή την κατάσταση, μεταξύ των οποίων η αποτυχία των ασφαλειών να συνεχίσουν τις επενδύσεις και η απομάκρυνση του κοινωνικού τουρισμού από το κοινό. Επιπλέον, έγιναν λάθη στη διαχείριση, όπως η απώλεια της επιρροής της CGT, του κύριου προμηθευτή του ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, που μετατράπηκε σε TOURISTA, μια επιχείρηση που διοικείται από διευθύνοντα σύμβουλο.
Παρά το πλήρες ποσοστό πληρότητας τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1987, οι απαραίτητες επενδύσεις για την προσαρμογή του καταλύματος στα πρότυπα ασφαλείας δεν πραγματοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα η Περιφερειακή Επιτροπή Ασφαλείας να αποφασίσει το οριστικό κλείσιμο των LES CRETES στις 19 Ιουνίου 1994.
Το σχέδιο επανεκκίνησης, που απαιτούσε σημαντικές επενδύσεις από τους δημόσιους φορείς και τους συνιδιοκτήτες, δυστυχώς δεν ευοδώθηκε. Ως εκ τούτου, το ξενοδοχείο αγοράστηκε από έναν κατασκευαστή ακινήτων από το Mulhouse, που σχεδιάζει να το μετατρέψει σε διαμερίσματα τύπου κατοικίας αναψυχής.
