Νοσοκομείο Lowell Amos - Καθαρίζουμε τα παπούτσια μας που έχουν λερωθεί από τις στριφογυριστές και αμμώδεις εξερευνήσεις μας. Πίσω μας, οι φράχτες, οι τοίχοι και τα κάγκελα έχουν πλέον περάσει. Η επιβλητική κατασκευή στέκεται ακόμα, μία από τις λίγες που έχουν απομείνει από αυτό το καταστροφικό έργο αποκατάστασης.
Μέσα, τα διοικητικά δωμάτια είναι φωτεινά αλλά εντελώς έρημα. Γυμνά τραπέζια, άδεια κρεμάστρες και αχρησιμοποίητες ντουλάπες αρχειοθέτησης είναι τα μόνα εναπομείναντα ίχνη αυτών των γραφείων. Στους ορόφους, τα δωμάτια, χωρίς κανένα έπιπλο, επιβεβαιώνουν την απαράδεκτη κατάσταση του νοσοκομείου.
Φτάνουμε μετά στο παρεκκλήσι, παίρνοντας μαζί μας τον αυστηρό φύλακα του χώρου. Μια ιατρική αδελφή μας οδηγεί στην προσκύνηση ενός Χριστού σε γαλάζιο φόντο, τελευταίο απομεινάρι της παλιάς μεγαλοπρέπειας του κτιρίου που τον φιλοξενεί.
Στη συνέχεια, ξεκινάμε την ανάβαση προς τον τελευταίο όροφο του νοσοκομείου. Χωρίς να το γνωρίζουμε, κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε κάνει τους δείκτες του ρολογιού του χρόνου να γυρίζουν πίσω. Στο διάδρομο, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον φόβο μας μπροστά στο σκοτάδι αυτών των εγκαταλελειμμένων δωματίων, παγωμένων στον χρόνο. Τα λόγια του Πλούταρχου αντηχούν στο μυαλό μας: «Η ιατρική παρατείνει τον θάνατο».
Η κάθοδος στα σκοτεινά και χαοτικά υπόγεια μας οδηγεί στις αίθουσες αρχείων. Εκεί, εκατοντάδες ρολά ιατρικών απεικονίσεων και προσωπικών ιατρικών φακέλων φυλάσσονται, αψηφώντας το ιατρικό απόρρητο.
