Le Grand Hôtel du Markstein, dat in de jaren na de oorlog (1914-1948) de eerste skibestemming van de Vogezen werd, heeft een fascinerende geschiedenis. Dankzij het initiatief van de heer Adolphe Schlumberger, een industrieel uit Guebwiller, kwam dit ambitieuze project tot stand.
Het idee was om een luxe hotel te bouwen, het beroemde Grand-Hôtel, evenals een tweede etablissement, het Hôtel Belle-Vue, met als doel een welgestelde clientèle aan te trekken en te concurreren met wereldberoemde paleizen zoals die in Chamonix en St-Moritz in Zwitserland.
De bouw van deze hotels was een monumentale taak, uitgevoerd met houweel en schop, over een periode van 1927 tot 1930. Deze etablissementen zouden iconische herkenningspunten van de regio worden, die luxe en comfort boden aan bezoekers die op zoek waren naar ontsnapping in het prachtige berglandschap van de Vogezen.
De bewogen geschiedenis van het Grand Hôtel du Markstein gaat verder met de overname door de Caisse de Retraite d'Alsace-Lorraine, die het hotel sporadisch exploiteerde. Later werd het hotel bezet door het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na het einde van de vijandelijkheden fuseerde de Caisse de Retraite d'Alsace-Lorraine met de SNCF, en werd het hotel omgevormd tot een kolonie voor leerlingen, maar dit initiatief was niet succesvol en het hotel werd opnieuw verlaten.
In 1950 werd in het hotel een schuilplaats genaamd ABRI opgericht om toeristen te laten eten. Deze exploitatie bleek echter niet rendabel en de ABRI werd jarenlang gesloten. Rond 1960 kocht de Association Tourisme et Travail, onder auspiciën van de CGT, het Grand Hôtel met het doel een Centrum voor Populaire Vakanties te creëren. Ondanks de uitbreiding van de capaciteit tot 300 bedden maakten de verouderde faciliteiten de exploitatie van dit centrum moeilijk, waardoor het uiteindelijk achteruitging.
Gezien deze situatie richtte de vereniging een SCI (Société Civile Immobilière) op in samenwerking met verschillende ondernemingsraden, waaronder enkele van nationale omvang, zoals Air France. Er werd een ambitieus moderniseringsplan opgesteld, inclusief de bouw van een overdekt zwembad. Het doel van de SCI was om het Grand Hôtel te transformeren tot een centrum dat tussen een hotel en een vakantieoord in lag, met 375 bedden, comfortabele kamers, een restaurant, een bar, evenals zalen voor animatie, conferenties en ontspanning, plus een langlaufschool.
Na de opening in mei 1972 kende het Vakantiedorp LES CRETES een welvarend decennium, gekenmerkt door een jong en dynamisch team en een regionale directie die het dorp integreerde in een ecologische en sociale context. Tussen 1973 en 1985 ontving het hotel jaarlijks tussen de 800 en 1000 jongeren en gepensioneerden, maar helaas was de exploitatie verliesgevend.
Verschillende factoren droegen bij aan deze situatie, waaronder het falen van verzekeringen om investeringen voort te zetten en de afname van belangstelling voor sociaal toerisme bij het publiek. Bovendien werden er beheersfouten gemaakt, met name door het verlies van het publiek van de CGT, de belangrijkste leverancier van TOURISME ET TRAVAIL, dat werd omgevormd tot TOURISTA, een bedrijf geleid door een CEO.
Ondanks een volledige bezetting in juli-augustus 1987 werden de noodzakelijke investeringen om het etablissement aan de veiligheidsnormen te laten voldoen niet uitgevoerd, wat leidde tot de beslissing van de Regionale Veiligheidscommissie om LES CRETES op 19 juni 1994 definitief te sluiten.
Het herstartproject, dat aanzienlijke investeringen van overheidsinstanties en mede-eigenaren vereiste, kwam helaas niet van de grond. Als gevolg daarvan werd het hotel overgenomen door een vastgoedontwikkelaar uit Mulhouse, die van plan is het om te bouwen tot appartementen van het type recreatiewoning.
