Het Grand Hôtel du Markstein, dat in de jaren na de oorlog (1914-1948) de eerste skibestemming van de Vogezen werd, heeft een fascinerende geschiedenis. Dankzij het initiatief van de heer Adolphe Schlumberger, een industrieel uit Guebwiller, kwam dit ambitieuze project tot stand.
Het idee was om een hotel van grote allure te bouwen, het beroemde Grand-Hôtel, evenals een tweede etablissement, het Hôtel Belle-Vue, met als doel een welgestelde clientèle aan te trekken en te concurreren met wereldberoemde paleizen zoals die in Chamonix en St-Moritz in Zwitserland.
De bouw van deze hotels was een enorme taak, uitgevoerd met houweel en schop, over een periode van 1927 tot 1930. Deze etablissementen zouden uitgroeien tot herkenningspunten in de streek, die luxe en comfort boden aan bezoekers die op zoek waren naar ontspanning in het prachtige berglandschap van de Vogezen.
De bewogen geschiedenis van het Grand Hôtel du Markstein gaat verder met de overname door de Pensioenfonds van Elzas-Lotharingen, die het hotel sporadisch exploiteerde. Later werd het hotel bezet door het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na het einde van de vijandelijkheden fuseerde het Pensioenfonds van Elzas-Lotharingen met de SNCF, en werd het hotel omgevormd tot een kolonie voor leerlingen, maar dit initiatief was niet succesvol en het hotel raakte opnieuw in verval.
In 1950 werd in het hotel een schuilplaats genaamd ABRI opgericht om toeristen te laten eten. Deze exploitatie bleek echter niet rendabel en het ABRI werd jarenlang gesloten gehouden. Rond 1960 kocht de Vereniging Toerisme en Werk, onder leiding van de CGT, het Grand Hôtel met het doel er een Volkse Vakantieoord van te maken. Ondanks de uitbreiding van de capaciteit tot 300 bedden, maakten de verouderde voorzieningen het moeilijk om het centrum te exploiteren, waardoor het uiteindelijk ten onder ging.
Gezien deze situatie richtte de vereniging een Vastgoedvennootschap (SCI) op in samenwerking met verschillende Ondernemingsraden, waarvan sommige van nationaal belang waren, zoals Air France. Er werd een ambitieus moderniseringsplan opgesteld, inclusief de bouw van een overdekt zwembad. Het doel van de SCI was om het Grand Hôtel te veranderen in een centrum dat tussen een hotel en een vakantieoord in lag, met 375 bedden, comfortabele kamers, een restaurant, een bar, evenals zalen voor activiteiten, vergaderingen en ontspanning, plus een langlaufschool.
Na de opening in mei 1972 kende het Vakantieoord LES CRETES een welvarend decennium, gekenmerkt door een jong en dynamisch team en een regionale leiding die het dorp inpaste in een ecologische en sociale context. Tussen 1973 en 1985 ontving het hotel jaarlijks tussen de 800 en 1000 jongeren en gepensioneerden, maar helaas was de exploitatie verliesgevend.
Verschillende factoren droegen bij aan deze situatie, waaronder het falen van de verzekeringen om verdere investeringen te ondersteunen en de afname van belangstelling voor sociaal toerisme bij het publiek. Daarnaast werden er beheersfouten gemaakt, met name door het verlies van het publiek van de CGT, de belangrijkste leverancier van TOERISME EN WERK, dat werd omgevormd tot TOURISTA, een onderneming geleid door een directeur.
Ondanks een volle bezetting in juli-augustus 1987 werden de noodzakelijke investeringen om het etablissement aan de veiligheidsnormen te laten voldoen niet uitgevoerd, wat leidde tot het besluit van de Regionale Veiligheidscommissie om LES CRETES op 19 juni 1994 definitief te sluiten.
Het herstartproject, dat aanzienlijke investeringen van overheidsinstanties en mede-eigenaars vereiste, kwam helaas niet van de grond. Als gevolg daarvan werd het hotel overgenomen door een projectontwikkelaar uit Mulhouse, die het wil ombouwen tot appartementen van het type recreatiewoning.
