Het manoir Pavlovich, ooit een weelderig buitenverblijf gebouwd in 1863 onder het bewind van Napoleon III, draagt nog steeds de sporen van zijn glorieuze verleden ondanks zijn verval. Op de begane grond tekenen zich de overblijfselen van een vervlogen tijdperk af: een biljartkamer, een eetkamer en een ontvangstruimte roepen de pracht van weleer op. Twee trappen, de ene majestueus met een piano voor de heer des huizes en de andere discreet voor het personeel, getuigen van de sociale hiërarchie die hier heerste.
Aangekocht door Portugezen, kende het landhuis zijn tragisch lot na de hevige storm van 1999, die onoverkomelijke schade aanrichtte voor de nieuwe eigenaren. Door gebrek aan middelen om de noodzakelijke reparaties uit te voeren, werd het landhuis aan zijn trieste lot overgelaten, overgeleverd aan de aanvallen van de tijd en de vergetelheid.
Een bedrijf is gekomen om de plafonds van de bovenverdieping te verwijderen, en liet een container achter die getuigt van de verlatenheid die nu op deze plek heerst. De meubels, ooit getuigen van vroegere pracht, liggen buiten, verlaten en verwaarloosd. Alleen een flipperkast, wonderbaarlijk bewaard gebleven, lijkt te wachten op een hand om hem weer in het spel te brengen.
Ondanks zijn verval blijft het landhuis Pavlovich een fascinerend getuigenis van de geschiedenis, een overblijfsel van grootsheid dat zowel verwondering als droefheid oproept. Een voorzichtige bezoek is noodzakelijk, want zelfs in zijn vervallen staat straalt het landhuis nog steeds een betoverende aura uit, een bewijs van een verleden dat voorbij is maar nooit vergeten.
