Het weeshuis Émile Louis, opgericht in 1906, heeft sinds de bouw een bewogen geschiedenis gekend. Oorspronkelijk bedoeld om wezen op te vangen, kreeg het al snel te maken met financiële problemen, die verergerden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Tijdens dit conflict liepen het weeshuis en zijn eigenaar aanzienlijke schulden op.
In 1939, met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, werd het weeshuis verlaten en door de Duitsers gevorderd om te dienen als gevangenkamp. Na de oorlog kwam het onder verantwoordelijkheid van het ministerie van onderwijs en werd het een opleidingscentrum voor toekomstige sportleraren. In 1947 werd het echter opnieuw verlaten.
In 1952 kreeg het een nieuwe bestemming binnen een netwerk van Universitaire Ziekenhuizen (CHU). Het functioneerde voornamelijk als verzorgingstehuis en bood ook onderdak aan mensen in herstel. Door de hoge onderhouds- en verwarmingskosten werd het in 1992 verlaten.
Sindsdien is het kasteel verlaten gebleven en is de staat van verval aanzienlijk toegenomen. Het terrein staat nu echter onder toezicht en is afgesloten, waardoor elk bezoek gevaarlijk en illegaal is.
