Fort Vaujours: W 1870 roku, w wyniku częściowej okupacji Francji przez Armię Pruską, opracowano system fortyfikacji Séré de Rivières w celu obrony Paryża. W latach 1874–1881 wokół miasta wzniesiono osiemnaście fortów, pięć redut i 34 baterie, wśród nich fort Vaujours.
Budowa i cechy
Budowa fortu rozpoczęła się w 1876 roku; był to fort o kształcie pięciokąta z 48 działami artyleryjskimi i załogą liczącą 691 żołnierzy. W 1882 roku budowa została ukończona, prezentując unikalny układ z dwoma przybudówkami połączonymi z centralnym fortem przez zadaszoną drogę.
Fort Vaujours miał kształt prostokąta, otoczonego ulicą murów obronnych, która imitowała fosę, przerwaną przez kaponierę wejściową zapewniającą jego obronę.
Rozwój i zastosowanie
W 1911 roku fort został zmodernizowany poprzez dodanie wieżyczki karabinów maszynowych oraz wieży Mougin wyposażonej w dwa działa kalibru 155 mm, choć działa te zostały później usunięte. Podczas pierwszej wojny światowej fort służył jako poligon wojskowy.
W czasie drugiej wojny światowej, już od 19 grudnia 1939 roku, rząd Daladiera wykorzystywał fort jako obóz internowania dla recydywistów i osób bezdomnych zdolnych do mobilizacji, w okresie tzw. „dziwnej wojny”.
Dziś fort Vaujours pozostaje świadectwem historycznym architektury wojskowej XIX wieku, przypominając o okresach konfliktów i napięć, które naznaczyły historię Francji.
