Sanatorium w Aincourt było ośrodkiem leczniczym specjalizującym się w leczeniu gruźlicy płuc (suchoty) położonym w wiosce Aincourt (departament Val-d'Oise) we Francji.
Sanatorium, obecnie położone w regionalnym parku przyrody Vexin français, zostało zbudowane przez architektów Édouarda Crevela i Paula Decaux w latach 1931-1933. Jest jednym z największych zespołów tego typu wybudowanych w XX wieku. Było także obozem koncentracyjnym w latach 1940-1942.
Obiekt jest obecnie częściowo zajmowany przez międzygminny zespół szpitalny Vexin. Od 1 lutego 1999 roku jest wpisany do rejestru zabytków.
Unikalny zespół architektoniczny
Zaprojektowane na przyjęcie po 150 chorych, wybudowano trzy pawilony do leczenia pacjentów z gruźlicą z Val d'Oise, ale także z zagranicy.
Ich architektura jest identyczna i imponuje proporcjami. To trzy duże budynki, o długości 220 metrów i szerokości 12 metrów, zawierające trzy piętra pokoi ułożonych w tarasy oraz dach- taras. Każde piętro posiada ciągły taras leczniczy podzielony na segmenty z matowymi szklanymi parawanami, mającymi na celu izolację każdego pokoju. Tarasy, zwane solariami, są kluczowymi galeriami leczniczymi w terapii choroby, pacjenci z bakteriami muszą spędzać kilka godzin dziennie na tych tarasach w godzinach nasłonecznienia, oddychając czystym powietrzem i podlegając absolutnemu odpoczynkowi.
Ta specyfika terapeutyczna i ich ogrom nadają tym budynkom wygląd transatlantyków osadzonych pośrodku lasu. Pokoje są dostępne od wewnątrz przez ogromny korytarz komunikacyjny. Dwie główne klatki schodowe, zbudowane na zewnątrz, flankują każdy koniec głównej części budynku. Ich zaokrąglona klatka schodowa korzysta z naturalnego oświetlenia dzięki siatce szklanych płyt, co znacznie odciąża ich zewnętrzny wygląd.
Centralna część jest otoczona budynkami pomocniczymi, połączonymi z nią zakrzywioną galerią. Na zachodzie znajdują się usługi medyczne, w tym blok operacyjny i sala do leczenia odmy opłucnowej, na wschodzie kuchnie, jadalnia i sala widowiskowa.
