Sanatorium Delirium, położone niedaleko Paryża, było jednym z pierwszych szpitali, które przez prawie sto lat przyjmowały pokolenia chorych na gruźlicę, aż do zamknięcia pod koniec ubiegłego wieku.
Składa się z pawilonu przeznaczonego dla chorych (mężczyzn) oraz zespołu budynków mieszczących usługi ogólne.
Po zajęciu podczas I wojny światowej, w 1925 roku wybudowano drugi pawilon przeznaczony dla kobiet. Pozwoliło to sanatorium na osiągnięcie pojemności 320 łóżek.
W 1965 roku dwa stare pawilony, które stały się przestarzałe, zostały połączone, tworząc grupę szpitalną dla osób starszych, działającą do 1997 roku.
