Sierociniec Émile Louis, wzniesiony w 1906 roku, miał burzliwą historię od momentu swojego powstania. Początkowo przeznaczony do przyjmowania sierot, szybko napotkał na trudności finansowe, które pogłębiły się podczas I wojny światowej. W trakcie tego konfliktu sierociniec i jego właściciel zaciągnęli znaczne długi.
W 1939 roku, wraz z wybuchem II wojny światowej, sierociniec został opuszczony i zajęty przez Niemców, którzy wykorzystali go jako obóz więzienny. Po wojnie przeszedł pod opiekę oświaty państwowej, stając się ośrodkiem szkolenia przyszłych nauczycieli wychowania fizycznego. Jednak w 1947 roku ponownie został opuszczony.
W 1952 roku nadano mu nowe przeznaczenie w ramach zespołu Uniwersyteckich Szpitali Klinicznych (CHU). Przede wszystkim pełnił funkcję domu spokojnej starości, przyjmując także osoby w rekonwalescencji. Jednak koszty utrzymania i ogrzewania stały się zbyt wysokie, dlatego w 1992 roku został opuszczony.
Od tego czasu zamek pozostaje opuszczony, a jego stan zniszczenia znacznie się pogorszył. Obecnie teren jest pod nadzorem i został zamknięty, co czyni każdą wizytę niebezpieczną i nielegalną.
