Lowell Amos Hastanesi - Kıvrımlı ve kumlu keşiflerimizle kirlenen ayakkabılarımızı siliyoruz. Arkamızda, çitler, duvarlar ve teller artık aşılmış durumda. Görkemli yapı hala ayakta, bu felaket rehabilitasyon projesinden kalan nadir yapılardan biri.
İçeride, idari odalar aydınlık ama tamamen terk edilmiş durumda. Boş masalar, boş askılar ve kullanılmayan dosya dolapları bu ofislerin kalan tek kalıntılarıdır. Katlarda, mobilyasız odalar hastanenin kötü durumunu doğruluyor.
Sonra, mekanın sorgulayıcı bekçisini de yanımıza alarak şapele ulaşıyoruz. Bir tıbbi hemşire, bizi içinde bulunduğu yapının geçmişteki görkeminin son kalıntısı olan gökyüzü mavisi bir İsa heykelini izlemeye yönlendiriyor.
Sonra, hastanenin son katına tırmanmaya başlıyoruz. Bilmeyerek, çıkacağımız her basamak zamanın saatinin akreplerini geri aldıracak. Koridorda, terk edilmiş, zaman içinde donmuş bu odaların karanlığına karşı korkusunu yenmek gerekiyor. Plutarkhos'un sözleri zihnimizde yankılanıyor: "Tıp ölümü uzatır."
Karanlık ve kaotik bodrum katlarına iniş, bizi arşiv odalarına götürür. Orada, yüzlerce tıbbi görüntüleme makaraları ve kişisel tıbbi dosyalar saklanmakta, tıbbi gizliliğe meydan okumaktadır.
