Hôpital Lowell Amos - Kıvrımlı ve kumlu keşiflerimizle kirlenen ayakkabılarımızı siliyoruz. Arkamızda, çitler, duvarlar ve teller artık aşılmış durumda. Görkemli yapı hala ayakta, bu felaket rehabilitasyon projesinden kalan nadir yapılardan biri.
İçeride, idari odalar aydınlık ama tamamen boş. Boş masalar, askısız askılar ve kullanılmayan dosya dolapları bu ofislerin kalan tek izleri. Katlarda, mobilyasız odalar hastanenin kötü durumunu doğruluyor.
Sonra, mekanın sorgulayıcı bekçisini de yanımıza alarak şapele ulaşıyoruz. Bir sağlık görevlisi, bizi içinde bulunduğu yapının geçmişteki görkeminin son kalıntısı olan mavi bir arka plana sahip İsa heykelini izlemeye yönlendiriyor.
Sonra, hastanenin son katına doğru tırmanışa başlıyoruz. Bilmeyerek, çıkacağımız her basamak zamanın saat ibrelerini geri aldıracak. Koridorda, terkedilmiş bu odaların karanlığına karşı korkumuzu yenmek gerekiyor, zaman içinde donmuşlar. Plutarkhos'un sözleri zihnimizde çınlıyor: "Tıp ölümü uzatır."
Karanlık ve kaotik bodrum katlarına inişimiz bizi arşiv odalarına götürüyor. Burada, yüzlerce tıbbi görüntüleme makaraları ve kişisel tıbbi dosyalar saklanıyor, tıbbi gizliliğe meydan okuyor.
